گرمرا امید دیدار و وصالی نیست ، هست

 گرچه پندارد که یارای جدالی نیست ، هست

 آنچه بی هنگام تر از روزگارم بود ، نیست

 زانچه دانم در تکاپوی مجالی نیست ، هست

آهویی در پنجه شیری گرفتار آمدم

از من شوریده تر گویی غزالی نیست ، هست

 طرح شوق تازه ای بر تار و پودم ریشه زد

 طالع و بختی که جز نقش و خیالی نیست ، هست

بانگ حق منصور را می برد بالای دار

 همچو مرغ حق یکی بشکسته بالی نیست ، هست

آتش ظالم به ناگه پهنه هستی گرفت

 در شکوه خلقتش گویی جلالی نیست ، هست

عالم هستی درون ذره ای جا می شود

کارگاه آفرینش را کمالی نیست ، هست

چشم ظاهربین اسیر جزء انگاری شود

عالم کثرت گرایی را سوالی نیست ، هست

سنگ خاره در بیابان تاب مجنونی نداشت

 شور آن سودازده در این حوالی نیست ، هست

مـردهـا آنچـه را کـه مـی‌ شنونـد از یـک

گـوش وارد و از گـوش دیگـر خـارج می‌سازنـد ،

امـا زنـان از دو گـوش وارد و از دهـان خـارج

مـی‌کنند !

 جــورج بــــرنارد شــاو

آسمان دیده دیشب
هوای باران داشت
همه جا پیدابود
یک سکوتی زیبا
غرشی سخت مهیب
خواب شب را آشفت
"تندر چشمانش"
لحظه ای ویران کرد
کلبه پندارم
زیر باران دستی
ناگهان گشت رها
پاک شد از خاطر
راه خانه انگار
در کشاکش باد ، بارشی یکریز

رضایی

واقعیت این است که
هر کسی آزرده ات خواهد کرد ؛
فقط باید کسانی را پیدا کنی
که ارزشِ تحملِ رنج را داشته باشند !!

- باب مارلی

شعر "آیینه چهار وحهی" از شاعر "خسرو كرمانشاهي" (1)
وجدان اش را
در رختخواب جا گذاشت
سبک بال شد

(2)
تن فروشی
برای نان
رذیلت بود
انسانیت اش حراج کرد
شرافت پیدا کرد

(3)
تیغ بر خود کشید
به جای خون، آب شتک زد
اختراع اش را ثبت کردند

(4)
آمده بود، بماند
ماند
پوسید
کپک زد

شعر "شعري براي زن" از شاعر "مجتبی غفوری"

چشمان خمار
دامن چين دار
موهاي طلايي
ابروان كماني
و..........
اين تصويرِ زن نيست
اين تصور مرديست
كه از زن ساخته است
وآن را هنرمندانه
در شعرش
و تابلوي نقاشي اش
به تصوير مي كشد

قرن ها گذشت
اما هنوز
تو را نشناخته اند
ادبيات پُر است از وصف تو
آنها
از چشمان خمارت بسيار گفتند
اما از قلب مهربانت؟
هرگز.....
از تاب گيسوانت بسيار سرودند
اما از تنهايت؟
هرگز....
و هزاران هرگز ديگر....
چه خودخواهند مردان
آن زمان كه تو را
مصادره به مطلوب مي كنند
اي زن
تو روح عشقي
و
پادشاه وفا
تو مقدس و پاكي
چون مريم
همان كه زهُدانش
كشتگاه نور خدا بود
و رُستنگاه پيمبر
تو تجسم مهري
و بعد از خداوند
سزاوار پرستش
آنگاه كه
مادرمي شوي.