هشتمین روز از لـــنگر شهریور

بر کارونی گـرمگون و نیلگون

خورشید کـلاه کج کرده بود

و با نیشخندی آتشین

به تاول ِ ساحل سوخته  دست تکان میداد

در فاصلهء جهنم ظهر و تنور غروب

در عـبور عطر نخلهای آذین شده از رطب

در زوزهء دردآلود زنبورهایی که مرا می زادند

خلوت کوچه های متروک قدیمی

خاک تفیدهء شوشتر پیر

نمناک می شد از چشم کـودکی

جهیده از پیلــــهء خویش

که پر می آراست برای پریدن

آسمان بود وآن پـروانه

تیغ آفتاب بود و بال نبود

مات و مبهوت آن پرنده

که دل می سپرد به آن کلاه آتشین

قسمتی از شعر ترانه آبی
......
......
....
اي عشق ، اي عشق
دريا را مخوان .
موج ها و توفان ها ر ا
چشمان نا آشنا را
تنها باد را بخوان
موسيقي موج ها را
قطره
قطره
ترانه باران را
که در شب
شور عشقي گسترده
در زلال ترانه ای آبي
ارتعاش رگ هاي هستي را
در طلسم گيج حسرت بي خبري
تکرار مي کند
مي آيد
مي گردد
به آواز بوسه و آغوش
پيوند مي سازد.
.....
.....

اسماعیل یوردشاهیان اورمیا

در هياهوي اين شهر
شهر ناآگاهي
بايد اما به وي گفت
زور نزن جانم
بي فايده است
باز نخواهد شد
چون كليدش ، همراهت نيست
در اين خانه اسرار آميز
در اين عالم خاموشي
در اين بي خبري
چه كسي همراه است؟
تك و تنهايي
راه برگشتي نيست
پس بيا اين كليد
بردار
بي دغدقه.
شرط تسليم شدن ميداني؟!
بي ابزار!!!
خلع سلاح
دست خالي پيش برو

دلتنگ حالتي تَر مي شوم

كه نخوانده هرگز كسي

آوايِ ريزشِ كوير را

از ارتفاع خم شده در خويش

و چنان به پهلويم

لبخند مي زنم،

تا بشكنم ترديد را

در حقيقت گمنامي خويش .