قبلا آدمی بودیم

با مشتی گوشت

پوست

استخوان

حالا

تنی آجری

قلبی فلزی

مغزی به رنگ گچ !

که دو بعد بیشتر

نمی فهمید!!

وکفشهایی که ما را به هیچ جا نمی رساند و

فقط به دنبال آب و قوت غالب

میدوانید .

زبانی موذی که بی اراده

دستپاچه

لاابالی

وهرزه وار

افکار گچی ما را

به دیوارهای آجری

سایرین وصل میکرد

شرح وظایف هم بلد نیستیم

کجای کاریم ؟!

نه اینگونه نیستیم ما

باید ایستاد و ترمزها را کشید

این کفشها به درد نمیخورد

نابودگری باید

که دیوارها را تخریب کند

بنایی نو باید ساخت@حمید رضایی