*اهوای دل من همچون
شهرمن بارانی ست .
چتر لازم نیست
بگذار دست به دست گردد
رشته افکارم
آنگاه شاید
سرنخی باشد
دست کارآگاهی
بودآیا دستی
رشته مهری را
به هم پیوند زند
زانجا که گسستند زهم ؟
بگذار تاشاید
شوره زار دشتم را
بارش مهر تو
سرشار کند
بشکفد دانه شوق .
بگذار که برچینم
سیب کنجکاوی را
از درخت ممنوعه .
این بهارم انگار
جای تو خالی شد
چون بهاران قبل