1

تن ،جان مرا پيرهن سوخته ايست

جان ، سوخته خود آتش افروخته ايست

آن نقش عجب ، كه طرحي از لب دارد

لب نيست كه كهنه زخم لب دوخته ايست

  2                               

نا خوانده خروس صبح ، بيدار شديم

مستانه صبوحي زده هشيار شديم

بز چهره عشق ، نقش عالم خال است

سر گشته اين نقطه ، چو پرگار شديم