مُرید آن دو چشم دُرآسای توام

ندارمت ، رهید ه ای ز پیش من

 مجنون آن خــال گره گشای توام

اسیر منم که می کشم باردلتنگی تو

 حقـیر منم که می خرم کوس بدنامی تو

گـــدای آن نگاه دل نواز منم من

 فــدای آن خمار جلوه ساز منم من

منم آن فقیر پـــا پـتی همان غلام ِلعنتی

 منم آن کــویر تشنه گی همان کــلامِ غربتی

ز بوی لب می نوش تو مست تر ازمستم

ز جام خالی می فروش تو مست تر از مستم

شـود مرا تو راه دهی ؟ به درگهت پناه دهی

 شود به این بی سروپا تو اندکی کاه دهی ؟